Het lokale sufferdje

Wekelijks blader ik de 2 gratis weekkranten door.
Maar als de betere dan dagen te laat komt of zelfs helemaal niet meer begin ik te balen.
Tja, als ie niet wordt bezorgd staat er in de krant een telefoonnummer wat je kan bellen.
Leuk, maar je kan er niet in kijken omdat ie niet werd bezorgd.

Via internet dat maar? Ik vond een klachten formulier, maar daar heb ik inmiddels ook een klacht over!
Bij postcode blijft het hangen.
Gelukkig lag ie vandaag in de brievenbus, wel een dag te laat, want als er iets leuks was op woensdagavond? Pech gehad!

Ik blader en blader en kom bij de rouwadvertenties aan. Een paar, mij onbekende mensen zijn overleden of een jaar geleden of men bedankt iedereen. Daarnaast de advertenties van uitvaartmensen.
De enige advertentie die ik er niet echt tussen vond passen "Denk eens aan herstofferen."
Geef een tweede leven aan uw goedzittende bank. Daaronder dan de unieke assieraden.

Dan maar eens lezen over de grootse plannen met het Buytenerf, ooit het gebouw waar ons stadskantoor zat en het UWV werkbedrijf.
Het stadskantoor zit nu in het niet over de kop te zien Huis van de Stad, niet te verwarren met ons mooie stadhuis.
Volgende bestemming van het Buytenerf, daar komt onze centrale bibliotheek in. En het stadsarchief en een drukkerij-iets.
De naam van dit alles, ik had 'm niet zien aankomen, De Chocoladefabriek. Als ik niet verder was gaan lezen had ik er geen chocola van kunnen maken, maar het blijkt dat daar ooit een chocoladefabriek heeft gestaan.

Dus hebben we in januari een nieuw pand met een oude naam. Maar wat ben ik benieuwd wat ze gaan doen met de 2 panden die leegkomen?  Het oude weeshuis, waar ik nu mijn leesvoer haal en het mooie pand van het streekarchief. Die binnenplaatsen schreeuwen om een soort hofjes-tuin.

Maar degene met de dikste portemonnee kan het hardst schreeuwen.
Ik moet dan voor die tijd snel een keer foto's maken.

1684

Oh jee, een geschiedenislesje?

Hoor ik nu krakende hersenen, het opgraven van jaartallen?
Ik zal een beetje helpen, het was lang na de slag bij Nieuwpoort en kort na het rampjaar.

Er gebeurde best wat in 1684 hoor. Het einde van de Frans-Spaanse oorlog die ook wel Luxemburgse oorlog heette.
Zie hier, een voordeel van de EU, geen gemier met met al die jaartallen met zeeslagen en oorlogen tussen soms ministaatjes ongeachte welke Lodewijk, Willem of Karel nu eigenlijk is begonnen.

In 1684 werd Justus van Effen geboren, een schrijver. Er was een aanslag op de toenmalige burgemeester van Amsterdam, een W.I.C.-slavenschip komt na een geslaagde reis weer thuis.
Geslaagde reis, voor de kooplieden dan.
Oh ja, en in 1684 dronken Newton en Halley (ja, die van die komeet) een kopje thee.

Waarom die feitjes? In dit geval gaat het niet om een jaartal, maar een getal.
Het aantal grote grazers in de Oostvaardersplassen wat de winterperiode niet is doorgekomen.
Volgens de site van Staatsbosbeheer is daar 88% van afgeschoten.

Niet voor de lol, maar om verzwakte dieren niet te laten lijden. De kadavers van runderen en paarden worden afgevoerd, van herten blijft het liggen voor de aaseters.
Ik hoop dat als het gewoon verzwakte maar niet zieke dieren waren, ze naar de scharrelslager zijn gebracht.
En nee, geen grappen over Konikvlees in de Heckrunderhamburgers. (Verdorie, doe ik het toch!)

Het vlees kan naar dure restaurants, naar een voedselbank, of.... als voedsel voor roofvogels en uilen in gevangenschap.
Dankzij een paar wijze opmerkingen en het kijken naar een weesuil die maar niet werd gevoerd door mogelijk adoptieouders heb ik daar soms over na zitten denken.
Het weesje kreeg overigens wel te eten, van een koene klimmer die het dagelijks een rat kwam brengen.

Als het goed vlees is, dan hoeven ze voor de roofvogels en uilen geen andere dieren te fokken.
Er zitten al genoeg dieren in hokjes, als voedsel voor onze honden, katten en voor ons mensen zelf.

Het is maar een overdenking.

Een sprankje hoop?

Dagje radio en tv kan zo vermoeiend zijn.

Ik vang flarden van het radio nieuws op, over Dominique Strauss-Kahn, of hij nu wel of niet een souteneur is? Goh, dat is nu echt iets om je druk over te maken. Tenzij hij de meiskes brandmerkt met een euro logo.

Wat gejammer over een radioprogramma wat weg moet, zelf had ik liever gezien dat ze "zakmaarzeggen" Sven in die bus zetten en een enkeltje aardig oord geven.

Nogmaals een boze voetballer, hij mag geen aanvoerder meer zijn.

Ik begin wel te somberen bij Living on the Edge, uitgezonden door Vroege Vogels.
Aan de andere kant ben ik dan wel erg blij dat steeds meer mensen zich sterk maken voor vogels, ook al om het feit dat ze er zelf ook baat bij hebben.

Net als je denkt, pff, nu eens iets leukers, zie ik op tafel nog een folder van Praxis liggen.
Ik blader door de folder, allemaal vaderdag-tips. Boormachines, me dunkt dat alle klussende vaders er wel eentje hebben. Een palm in een pot, is dat wat voor vader?
Ik blader door, ah kabels en slangen, en Jan Smit, deuren en toiletpotten.

Wacht even, even een pagina terug. Inderdaad, Jan Smit.
Had hij niet een onderbroeken lijn?
Hoe dan ook, hij zit nu in de fietsen. Hoe heerlijk Hollands kan het worden?

Een heuse transportfiets designed by Jan Smit. Dat kan dan blijkbaar niet in het Nederlands.
Zou hij nu heus zelf een fiets hebben ontworpen? Een transportfiets is een transportfiets.
Maakt niet uit, voor alle prinsjes en prinsesjes uit Amsterdam Zuidoost, als die komende donderdag een nieuwe fiets kunnen kopen wordt ie nog gesigneerd ook.
Dan kan je zeggen "Ik rij op een heuse Jan Smit".

Waar een klein land groot in kan zijn..

Natuur als buur

Met het mooie weer wil ik buiten zijn. Lekker in de frisse buitenlucht.
Maar daarvoor moet ik wel weg van mijn kleine buiten, het balkon.

Ik probeer mijn balkon wel aantrekkelijk te maken, toch valt dat niet mee als je hele dagen tussen de ronkende auto's zit.
Op zondag dan? Nee, dan komen de motoren uit het vet en de stereo's moeten dan blijkbaar op voluit staan.
Om aan die ellende te ontkomen, want ik vind het heus ellende de muziek van een ander te moeten horen, ga ik dan aan de wandel.

Voordeel aan dat nadeel, twee projecten voor mezelf, elke week tenminste 5 kilometer lopen en elke maand op een bepaalde plek foto's maken.
Nu is 5 kilometer lopen geen prestatie voor een gewone wandelaar, voor iemand met een bijna versleten grote teen en een bouwpakket onder in de rug best wel wat.
Oh ja, dat elke week, dan wel op één middag, niet uitgesmeerd over een hele week.

Waar ik woon is het niet echt leuk wandelen, dus moest ik even zoeken.
En natuur is een leuke buur! Hoe natuurlijk is de natuur? Oh, aangeharkt, zeker in het begin.
In overleg met experts, lollig ingericht. Ook uit noodzaak, als geluidswal tegen de snelweg.
De eerste keer toen ik onze stedelijk ecoloog hoorde zeggen "voor natuur hoef je niet naar de Veluwe" dacht ik van "nou.."
Maar de Veluwe is ook aangeharkte natuur.

Sinds ik op kleine excursies meega, elke week wat rondloop ga ik steeds meer ontdekken.
Eerst zie je het grote plaatje, paden, bomen, struiken en bankjes. Met uitleg ga je er anders naar kijken.
Paddenstoelen en bloemen zijn blikvangers, maar ik zie nu ook het kleinere spul.

Kende ik 2 jaar geleden misschien 100 wilde bloemen bij naam, zijn er nu dan het dubbele.
Is dat belangrijk? Nee, totaal niet, maar wel leuk.
Wat ik dan afgelopen week ook hoorde en wat ik positief vond, dat er in een groengebiedje in mijn stad vosjes zijn geboren.

Goed, langs de rand van een stad zal je geen zwijnen treffen, of ander groot wild.
Maar ik ben wel heel anders gaan kijken naar de natuur.  Tussen al die grassen sluipt en kruipt van alles.
Soms vind ik het wel jammer dat ik het niet vanuit huis mee heb gekregen.

Dat belet me niet er nu volop te van genieten, verrukt te kijken naar het veenpluis of een koekoeksbloem.
Te staan luisteren naar het hakken van een grote bonte specht, of het hysterische gelach van zijn groene neef.
Om als iedereen met verstand binnen blijft buiten te gaan genieten van kramsvogels en staartmeesjes.

Mijn balkon aantrekkelijk maken doe ik deels voor mezelf, maar vooral ook voor insecten die in mijn wijk zo weinig tussenstations hebben. Ik geniet ook van de metselbijtjes die mijn balkon bezoeken.
En een balkon vol bloemen hoeft niet veel te kosten. Ik zaai veel. Dit jaar wat later maar zie aan sommig groen wat boven de grond uitsteekt dat hommels veelal op de nectarborrel gaan komen. Dat ik straks heel wat dille heb staan, wellicht te veel?  Het gaat een allegaartje worden. Maar er kunnen insecten even op adempauze komen voor die laatste tientallen meters. Net uitgevlogen juffers en libellen, maar soms ook sprinkhanen.
En de solitaire wespen en wilde bijen kunnen hun ei kwijt.
Een beetje groen balkon is ook gewoon leuk.


Maar voor het meer groen, dan maar buiten spelen.

Lijden, leed, geleden

Ik lees de laatste dagen veel artikeltjes over dierenleed.
Intriest, maar er zijn momenten dat ik denk "ho maar".

Verwaarlozing van dieren kan en wil ik niet goedpraten. Het zinloos doden van dieren ook niet.
Maar daar botsen de meningen soms over.

Er is een hoop commotie over de vangst van vogeltjes in netten in Egypte. Ik lees dat ook met enig afgrijzen.
Zeker als het gaat over zeldzame soorten.
Maar zeg nu zelf, je zal maar een inkomen van minder dan te weinig hebben en je kunt die vogeltjes voor een voor jou behoorlijke som geld aan een restaurant verkopen?
Wie zijn wij om daar over te oordelen?

Dan nog maar te zwijgen over dat die vogeltjes, en nee, leuk is het niet, maar tenminste meer vrijheid hebben gekend dan wat wij straks op de barbecue gooien?

Oh, dan maar vegetariër worden? Ik behoor tot de soort Homo Sapiens, een omnivoor.
Ik gruw van tofu, ben geen echte groente eter, maar wel een flexitariër.
Eet niet alle dagen vlees of vis, voor mij is alles van een dier gewoon vlees.
Soja? Dat vind ik in veel gevallen een verachtelijk product. Moeten ook bossen voor gekapt worden en juist daar waar mensen al weinig aan voedsel hebben.
Waar bossen gekapt worden sterven ook dieren, niet voor voedsel voor de mens, maar aan jacht en verdrijven.
Dan komen er velden vol sojagewassen maar de lokale bevolking kan dat niet eten.

Dat is het lastige met vlees en zuivel vervangers. Sojamelk? Cocosmelk? Komt ook van plantages.
Scheelt misschien het leed van een melkkoe in Nederland, of een aantal kippen.
Maar ook het akkertje van een lokaal gezin wat werd weggepest door een groot bedrijf.
Zij kunnen geen voedselgewassen meer verbouwen.
Van die hele sojabranche klopt de helft ook niet. Het kost veel bestrijdingsmiddelen, er komt kindslavernij bij kijken en geweld tegen de kleine boeren.

Het is makkelijk te protesteren tegen het vangen van zangvogeltjes, vanuit de luie stoel.
Maar als jij je kinderen amper van voedsel kan voorzien, heb je daar gewoon geen boodschap aan.
Net zo min als de stropers in Afrika of elders. Als je met een een enorme slagtand je gezin een jaar te eten kan geven, ga je niet miepen over een olifant.

Ik denk dan, voor ik een petitie teken, ook eens van de andere kant bekijken.
Tenzij het een petitie is tegen het zoveelste leegstaande bedrijven terrein.

Vroeger was alles beter

Met die uitspraak kan ik redelijk mee.
Een aantal zaken waren overzichtelijker.

Maar in wat voor mij vroeger was is er ook best ellende begonnen.
Enorme lelijke wijken werden er uit de grond gestampt, er moest van alles verdwijnen voor de welvaart, het gemak.

Plastic bleek zo'n gemak.
Sloten dempen, grachten dichtgooien, meer parkeerplaatsen. Het leek zo'n gemak.
Meer nieuwe wijken, in de uiterwaarden , mooi uitzicht en meer ruimte, oh wat een gemak.


Gemak, welvaart, nu weten we dat het eigenlijk armoe is.
Plastic is een vloek, gedempte grachten gaan weer open, wonen in de uiterwaarden is ronduit debiel.

Gemak, ah ja, een mooie rappe trein naar Brussel. Die Italianen maken zulk mooi trendy spul.
Maar dit werd dus een nachtmerrie dossier. Alleen maar ongemak.

In dat hele gebeuren zit er een soort duiveltje op mijn schouder me dingen in het oor te fluisteren.
Zaken als waarom heeft KLM 10% van de aandelen?
Mijn brein gaat dan verder zoemen. Camiel Eurlings, minister van Verkeer en Waterstaat.
Dat was hij dan van 2007 tot oktober 2010.

In 2007 zou die Fyra er moeten zijn, maar was er nog niet. Had hij niet eens even boos moeten worden op die Italianen?
Maar dan blijft de vraag wat moet KLM met die aandelen?  KLM denkt nog altijd groots te zijn op Schiphol, maar KLM is niet eens meer een Nederlands bedrijf.

Waar onze voormalige minister Eurlings een mooie baan kreeg.
Straks nog een mooiere baan.
Nu wil KLM kleinere luchtvaartmaatschappijen ook nog eens naar een ander vliegveld sturen.

Het duiveltje op mijn schouder krabt zich achter de oren.
Normen van overlast worden opgerekt, een vliegmaatschappij bemoeit zich met een trein.
Wanneer willen andere luchtvaartmaatschappijen dan een snelle lijn naar de Flevopolder?

Mosterd na de maaltijd

Een betere titel kon ik niet bedenken.
Wat is het geval? Ik had schoonzus gevraagd om voor mij een Volkskrant magazine te bewaren.
En dat was maanden geleden, het nummer van 2 februari.

Zoiets wordt dan al snel vergeten tot ik tijdens een bezoek daar er ineens aan dacht.
Ze had 'm nog liggen.
Het ging me om het artikel over Freek Vonk, de slangenman. Maar uiteindelijk ben ik verder gaan lezen en viel mijn oog op jeugdsentiment.

Als het mosterdglas leeg was kreeg het een nieuwe bestemming. Afhankelijk van het model natuurlijk.
Dat deden wij vroeger thuis en we waren vast niet het enige gezin.
Maar ook dat soort gebruiken kent gradaties.

In het magazine staat ook een artikel over smaakmakers.
Een kunstenaar die al jaren zijn wijn uit een mosterdglas uit Lyon drinkt.
Die glazen, je kunt ze nu in antiekwinkels kopen voor slechts 20 euro per stuk.

Huh? 20 euro voor een leeg mosterdglas? Dan te bedenken dat je een behoorlijk gelijkend glas bij HEMA kan kopen, voor net iets minder. Misschien net iets meer dan 10% van die prijs.
Het is een grote hit geworden onder kampeerders. Ze zijn makkelijk te vervoeren, geen hals en voet, je stapelt ze makkelijk. En ze kunnen ook nog tegen een stootje.
Kan ik niet zeggen van de goedkopere versie van Action.

Dat model glas heeft nog een aantal voordelen. Een beetje onhandig mens gooit ze niet zomaar om,
en ze staan redelijk stabiel op een kleedje.