Januari 2013

Met de verse winter voor de deur is het best vreemd om aan de sneeuw en het ijs van begin dit jaar te denken.

Toch mijn voornemen niet in de wilgen gehangen, ondanks de kou en de opgegeven sneeuw half januari naar het heempad.
Het was vanwege die witte laag vrij lastig te zien waar het land ophield en het water begon.

Een leuk iets, of wellicht het enige leuke iets, aan de winter, zijn de wintergasten.
Met dat ik het heempad oploop hoor en zie ik daar een groepje kramsvogels.
Die lieten zich niet op de foto zetten.

 Echt lang stilstaan doe je met dat weer niet. Via de andere kant het pad verlaten, daar was een bewoner een hond aan het uitlaten.
Of ik de kramsvogels had gezien? En de fazant? Geen fazant nee. Ben er ook niet naar gaan zoeken, zie tenslotte geregeld fazanten.

Ik loop richting het bloemenstalletje verderop en hoor vanuit een boom wat drukte.
Dat werd wel even stil staan, een troepje staartmezen bungelde daar in de takken.
Erg leuk om te zien!

Het jaar rond

Veel van jullie weten dat ik dit jaar elke maand foto's maak op het Goudse heempad.
Ooit een groot gazon, later een "speeltuin" voor de gemeente. Niet met een wip en schommels, maar perkjes en stroken vol planten en struiken die in deze streek thuishoren.

Begin jaren 80 zijn ze gaan schoffelen, halverwege de jaren 90, het gaan uitbreiden en in 2002 is de vaste plantentuin verdwenen, dat werd een kikkerpoel.
Wat kan je van 3 ha maken, wel, best iets leuks dus.

Van al het geschoffel en veranderen heb ik niets meegekregen, simpelweg omdat ik er tot 2012 nooit kwam.
En dit jaar er denk toch een keer of 30 ben geweest.
Het is een leuk wandelingetje, je kan er lekker zitten en elke keer staat er wel weer iets anders in bloei.
Voor mij werd het een botanische leerschool. Ik zit er vrijwel altijd alleen, dat is, eventjes.

Zo rond het voorjaar kreeg ik een heempad maatje, geen mensenmaatje, maar een wilde eend.
Bedelend om brood? Nee, ze ging dan naast mijn voeten zitten, of we liepen samen een rondje rond de kikkerpoel.
Andere keren scheert er iets vlak over je heen, een visdiefje. Er huppelen wat kauwtjes voorbij, ik hoor er zangvogeltjes.

Het heet een pad, maar eigenlijk zijn het diverse paadjes, onderbroken door her en der een bruggetje.
In dit stukje zompig Zuid Holland kom je altijd water tegen.
Men zou het een parkje kunnen noemen, maar dat is het ook niet echt. Als een muskusrat weer eens aan de slag is gegaan, ja dan ligt het moerasgedeelte droog. Dan moet men ingrijpen.
De stukjes hooiland worden gemaaid, het riet wordt denk ook geregeld gesneden.

Hoe dan ook, ik besloot eind 2012 dat het best leuk zo zijn elke maand van hetzelfde punt een foto te maken. Ik ben er elke maand geweest, maar het bleek een onhandig plan te zijn.
Soms groeit iets hard en snel. Dan maar plan B.
Gewoon elke maand er foto's maken.

Oh, ik heb ook gedacht van een keer heb ik het er wel gezien. Maar dat valt reuze mee.
Flesje water mee, boterhammetje mee, je hebt dan een kilometer of 5 gelopen, bijzonder gezonde gewoonte.
Dat is uiteindelijk ook een verslaving geworden.

Het voornemen was gemaakt en ik ben trouw elke maand tenminste één keer naar het heempad geweest.
Morgen meer.

'K moest dwalen

Het zonnetje scheen, stapel flyers in de tas, camera mee en hupsakee, op pad.
Ik had voor mezelf een route in de planning en ik hoor nu sommige mensen al grinniken.

De eerste stop bij een school, de flyers voor de Tuinvogeltelling voor scholen.
Tegenwoordig zijn scholen een soort vesting dus werd het zoeken hoe bij de deur te geraken.
Er werd open gedaan door de vriendelijke conciërge, ze zag mijn pasje "oh u bent van de vogels."
Dat scheelt al een stukje introductie, ik vertelde dat het volgende maand weer Tuinvogeltelling is en dat ik flyers heb voor schoolkinderen. "Leuk! Deden we vorig jaar ook." Dat ging vlot dus.

Besloten om via het groen, als is dat nu veelal bruin in diverse tinten, naar het tuincentrum te lopen.
Is best een stukje verderop, maar ik weet de bankjes te vinden.
Bij het wat ik "smientenbankje" noem was er totaal geen rust te bekennen. Er recht achter was het een geboor en gehamer, renovatie werkzaamheden bij de heemtuin.

Doorgelopen, volgende bankje, daar moest ik door de blubber ploegen, meestal geen probleem mee maar ik had mijn "nette" laarsjes aan. Verder door, naar de parkeerplaats.
Ik zat net lekker, komt er recht voor mijn neus dus een gemankeerde automobiel en al rap daarna, recht voor mijn neus een anwb auto.
Even dacht ik terug aan de laatste keer dat ik een anwb auto zag, dat was een. Een bijna platte band, 4 dames in een autootje, een kofferbak met de duvel en z'n ouwe moer en rode hoeden.

Laat ik nu niet de enige zijn die dat weer even voor zich zag! De anwb meneer stapt uit zijn auto, kijkt mijn kant op, zegt "goede middag" kijkt nog eens "hee één van de hoeden!"
En nee, ik liep vanmiddag niet met een knalrood ding op mijn hoofd, wel mijn keurige winterhoed.

Al dat gesleutel voor mijn neus vond ik ook niet echt rustgevend. Dus maar weer verder gelopen.
Mijn vriendelijkste gezicht opgezet, richting de kassa gelopen met de vraag of ik bij de afdeling vogelvoer wat flyers mag neerleggen?
De kassadame dook een kantoortje in, kwam al rap weer terug. "Ja hoor, leg maar neer waar u het beste uitkomt."
Goh, ging alles maar zo makkelijk.

Een ieder die daar nu vetbollen of pinda's haalt zal de Tuinvogeltelling niet ontgaan.
Om toch even echt rustig te zitten, in het "tuincafé" genoten van een kop koffie en een enorme punt appeltaart. Om ook via het groen weer richting huis te lopen.
Morgen nog een ronde, maar dan toch op de fiets, anders slijt ik te hard.

Goed gesprek?

Ja hoor, Boer zoekt Vrouw is weer begonnen.  BZV internationaal.
En heus, het is een bron van inspiratie, ook wat betreft weggeslikt sarcasme, dus....

De boeren werden uit hun eigen omgeving weggeplukt om zo kennis te maken met de eventuele vrouw/man van hun dromen.
Inmiddels uitgemolken thema, maar toch blijf ik kijken. Noem het maar een guilty pleasure.

Zo was het zondagavond de eerste 2 boeren en 1 boerin die moesten speed daten.

Ik heb met enige verwondering zitten kijken naar de vlagen van de gesprekken met de in Canada wonende Jan. Die wil een Nederlandse vrouw want Canadezen zijn niet vooruitstrevend.
Toen hij met een voorbeeld kwam begon ik te twijfelen. Wat vandaag gedaan kan worden moet je niet morgen doen.
Oud-Hollandse tegeltjes wijsheid.
Gelukkig voor hem reageerde er en in Canada wonende Nederlandse die zich daar zo in kon vinden.
"Wij bent vooruitstrevend" maar veel verder kwam dat gesprek ook niet.
Een tweede van zijn dames wist hem te vertellen dat zij een notenwinkel (of was het nu een kraam?) hebben. Of hij van noten houdt, ja,ja een pinda of borrelnootjes...Daar gaan dan je kostbare 5 minuten.
Natuurlijk is het te fout om met blondjes moppen aan te komen, maar een derde dame was er eindelijk achter dat kleiduiven geen vogelsoort is. Zo'n bekentenis is nu echt onder je eigen duiven schieten zeg!

Boer Wim uit Tanzania pakte dat wat vlotter aan, of het hen om hem gaat of om Tanzania.
Dan boerin Aletta van Bonaire. Die zat daar op een prachtlocatie om haar uitgekozen 10 elk 5 minuten te spreken.
Maar als de bekende boerin met kiespijn. Ze vond het eigenlijk niks.
De leukste van die mannen kwam terug na het gesprek, Yvon van en? Ja het was leuk, maar een tweede keer hoef ik niet meer. Verbazing alom.

Op de overige 2 moeten we nog een week wachten. Ik zal niet zeggen "ik kan niet wachten".
Het is nu toch echt wel een beetje uitgemolken. Natuurlijk ga ik kijken, het is ook een snufje leedvermaak en een flinke schep verbazing.

Voor het goeie doel

Na zondag doe ik eens even helemaal niets wat moet! Heb ik een week naar uitgekeken.
Echter schijnt het lot dat te ruiken en gaat samenzweren. Niks doen? Ha, we zullen haar een poepie laten ruiken!

Vanmorgen liep verliet ik met frisse tegenzin het pand, eerst even naar de sigarenboer, ik rekende af en werd nog net niet teruggefloten. Waarom ik niet eerder een pakketje was komen halen.
Nou, ik wist niets van een pakketje. Goed excuus toch?
Er werd me een grote enveloppe in de handen gedrukt waarvan ik de inhoud wel dacht te raden.

Helaas kon ik die nog niet openen want moest eerst door de regen naar het repair café.
Ik had gehoopt op een reparatie, meer ze hebben het bungelende stuk blik maar weggeknipt.
Natuurlijk zal ik dan wel onnozel overkomen als de eerste zegt van dat klik je zo terug mevrouw.
Probeer het eens meneer. Nee, dat gaat niet. Dan kan u het over de trapper heentrekken.
Probeer het eens meneer. Nee, dat gaat ook niet. Goh!
Aangezien de fiets er toch stond en zij kisten met gereedschap hebben vroeg ik of ze dan even het stuur hoger willen zetten.
Dat is makkelijk mevrouw u drukt op dat knopje daar. (zucht)
Oh, dat is geen knopje. (huil)
Inmiddels 3 handige mannen en 4 tangen verder, alles onder toezicht van een non stop koffie roerende vrijwilliger, stond het stuur hoger.

Gelukkig was het droog, snel de winkelstraat in, fiets aan het begin stallen, met 5 liter verf en een grote enveloppe onder de arm richting Hema.
Een totaal niet service mevrouw achter de service balie, dan maar in de rij bij de kassa.
Ik zet het emmertje neer en zeg "ik kom even mopperen over de slechte kwaliteit van de verf, had 2 emmertjes gekocht en het is geen gewoon kattenzeik op verfbasis. Ik heb geen bon meer en contant betaald, maar toch.." Ik kon mijn verhaal niet afmaken. Ik kreeg gewoon mijn geld terug voor dat emmertje.
Mooi.

Nu 5 liter lichter, maar nog steeds die grote enveloppe onder de arm richting posterwinkel voor een posterstrip.
Tja, die winkel zit er niet meer. Of ze hebben een andere locatie, maar dan heel goed verstopt.
Dan maar richting fiets, oh, nog even sokken kopen. Niks sokken kopen, daar verkopen ze nu olijven!

Thuis gekomen, de enveloppe openmaken, oh, de inhoud was anders dan verwacht.
Een poster, een brief en een boel flyers. En als ik wil, kan ik ook nog een berg andere flyers krijgen.

Dat wordt maandag dan even naar de openbare school om de hoek. De conciërge daar pakte ze vorig jaar met liefde aan, leuk, tuinvogel telling.
Maar de 250 andere flyers?  Dat bedoel ik dus met hoezo even niks doen?

Komende maandag dan eens met een brede glimlach naar het tuincentrum.
Daar zijn ze vast al in de kerstsfeer en ongetwijfeld verkopen ze heel veel spullen voor onze gevederde vriendjes.
Als ik het dan heel lief vraag, mag ik daar vast wel wat neerleggen bij de voederpakketten, de vetbollen, de vogelhuisjes.
Dan nog een optie, de dierenwinkel. Ook die verkopen volop strooivoer en pinda netjes.
Mensen die dat kopen willen vast ook wel een flyer.

Ik ga maandag dus lief kijkend de boer op. Voor onze gevederde vriendjes.
En heb ik gelijk weer een wandelingetje.
Natuur houdt me zo wel fit!

Soms is het eenvoudig

Ik kijk dit seizoen met plezier naar Erica op reis.
Erica kan mij vertederen, zo als een kind wat de wonderbaarlijke wereld voor het eerst ontdekt.
Een groot kind eigenlijk. Dat maakt het programma juist zo leuk.

Ik keek vanavond met enige afgunst. De bestemming, Namibië. Daar zou ik best eens willen kijken.
Niet eens zozeer van de dieren, maar de mensen ontmoeten die zij ontmoet.

Grote koffer mee, een Herrero outfit mee naar huis nemen, mooie rode hoed.
Ik zou dolgraag met die San meneer een dag door de bosjes wandelen en leren.
Natuurlijk zou ik zijn naam niet uit kunnen spreken, maar hij de mijne ook niet, dat scheelt al de helft.

Jaren geleden zag ik een documentaire waarin een groep San weer op hun eigen land mochten leven.
Daar zag je dus een kampvuurtje, een bosjesopa met zijn bosjeskleinzonen.
Hij zou de oude verhalen over de jacht gaan vertellen.
Dat deed hij en ik kon het woordelijk verstaan. Opa was dus opgevoed onder het Afrikaanse bewind en moest dus Afrikaans leren als kind.
Ik vond het apart, ik kijk naar iets wat een oeroud ritueel is, maar duizenden kilometers verderop snap ik wat hij vertelt.
Apart, maar we weten hoe het is gekomen, dat is dan weer minder fraai.

Waar ik dan ook van genoot, het oplossingsvermogen van de Himba.
Hoe een blanke boerenzoon een Himba werd, maar toch ook weer blank bleef.
De stam vond dat ie maar aan de Himba vrouw moest, maar ja hij valt op mannen?
Ah joh, maakt het uit? Er loopt nog wel een onvruchtbare dame rond, niet moeilijk doen, heb je ook dat gezeur over kinderen niet.

Dat ze dan jaren later 35 kinderen hebben mag 'm de pret niet drukken, die komen gewoon met bosjes binnengewandeld.
Aangezien het hele dorp mee gaat opvoeden.. men zorgt allemaal voor de kinderen, voor de bejaarden.

En daar kunnen we ze om benijden. Zij zijn een maatschappij waar wij niet aan kunnen tippen.
Ben je homo? Nou en. Geen gedoe over de afwas, dat doen de geiten en de vogels.
Hun dochters hebben ook een speelgoedje wat we hier in een enge blonde versie bij Bart Smit kunnen vinden. De kapkop.
Zij kennen al eeuwen de hair extensions, vlechten er haar van mannelijk familieleden in, maar ook van de geiten.

Cosmetisch gezien zijn ze ook goed bezig. 100% natuurlijke producten. Rode oker en kruiden.
Je kleit jezelf in de ochtend rood, is zonnebrand, hydratatie en deet inéén. Je schraapt het er in de avond weer af en je bent gelijk schoon.
Voor de betere reiniging maken de dames hun eigen uitrook sessie/ deodorant.

Nee, ik ben ongeschikt, ik zou een douche missen. Maar de wijze van het samenleven is iets wat wij zijn kwijt geraakt, al heel lang geleden.

Matje?

Het is altijd leuk als iemand vrolijk gaat worden als ze je zien.
Dat heb ik nu met de pakketjesmeneer. Een jaar geleden keek ie altijd moeilijk, maar de laatste maanden, een stralende lach.

De afgelopen weken heb ik hem wel erg vaak aan de deur gehad, vanavond stond ie al bijna te giechelen.
Gaf me een pakje, ik keek naar het pak en zei "voor mij?" Ja, u heet toch zo? Ja. Ik stond duidelijk met een "goh zeg"blik. Duidelijk gegiechel "het is december, wie weet?"

Nou, ik wist van niets. Een pakje van een onbekende afzender? Kwam van een bedrijf wat me niets zegt.
Doos opengemaakt, ik zie iets harigs. Verpakking er uit gehaald, huh? Een badmatje?
Nee het mag in de magnetron, om je badmat nu eerst op te warmen..

Ik kijk nog eens in de doos voor een aanwijzing. Een briefje van Warmies. Ik werd bedankt voor de aanschaf van o.a. verwarmbare knuffels.
En toen het spoor geheel bijster. Ik heb nog nooit iets besteld, kende de hele shop niet.
Het voor badmatje aangeziene artikel uit de verpakking gehaald.
Oh, het is een nekwarmer.

Langzaam aan drong het tot me door hoe die bij mij terecht is gekomen.
Dat heet nu een warme knuffel, per post. Vind ik lief!