Aqua boeren

Naast rivieren, kanalen, sloten, vaarten, greppels, wielen, plassen, kwelders, meren en hier en daar een zee hebben we natuurlijk ook de waterwerken.
Dijken, waterkeringen, sluizen, watertorens, waterzuivering, wateroverlast, water tekorten.

In Nederland hebben we ook boeren. Veeboeren, palingboeren, akkerbouwers, fruittelers en gemengde bedrijven.
En nu, zijn er dus ook aqua boeren.

Technisch gezien zou een palingboer daar ook onder vallen. Net als de mosselboeren, en de boeren die in het seizoen zeekraal en lamsoor oogsten.
Die krijgen navolging van zeewier boerinnen. Ik zag ze vanavond op tv.

En even benijd ik hen dan, het is al dapper om in deze tijd een bedrijfje op te zetten, hopen dat het aanslaat want net als vrijwel elke boer zijn ze veelal afhankelijk van het weer.
Als dat allemaal lukt, hoe krijg je dan een volk met de inslag  -wat de boer niet kent- aan het zeewier?

Net als die stoere Fries die onlangs een eendenkroosboerderij begon. Die begint het dan als veevoer te gebruiken, maar de bedoeling is dat wij mensen het ook gaan eten.
Het zeewier gaat zeesla heten, het eendenkroos vast geen slootsla..


Persoonlijk zie ik het wel zitten hoor, een voorgerechtje van Amerikaanse rivierkreeft op een bedje van zeesla, als hoofdgerecht geroosterd waterkonijn met een salade van eendenkroos met wilgenroosje, madeliefjes en wat komkommerkruid.

Ook een erg verantwoorde maaltijd, streek producten die gelijk korte metten maakt met wat plaagdieren.

Plantaardig

Ik ben, vind ik zelf, best aardig voor planten. Maar daar score je over het algemeen niet zo goed mee.
Leuk, je hebt groene vingers? Echt groene vingers krijg je van illegaal noten jatten.

Wat is plantaardig? Gemaakt van niet dierlijke producten?
Ga ik nu eens op de bres voor planten! Ben je erg mooi en doorgekweekt?
Er zijn genoeg mensen die van de Barbies onder de bloemen houden, van die bijna origami gevouwen nutteloze hybriden.
Mooi om te zien maar voegen niets toe.

Je zult als plant maar een brandnetel zijn, of zevenblad, dan ben je uitschot! Maakt niet uit of je een gezond voedingsmiddel eenmaal onkruid, blijft onkruid.
Nee, een mooie bloem koop je in een tuincentrum, die vertroetel je met gif, mest  enz.

Maar een mooie bloeiende bloem, bij de oever van een rivier, langs een zandpad, dat is onkruid.
Guerilla gardening of aangewaaide exoten...kortom onkruid.  Stevig wieden, en weg ermee, waar we het niet willen zien.
Aan een ieder de metafoor.

Ook plantaardig, ik vernam vandaag maanden nadat kalende mannen cafeïne in hun haar moeten smeren wij 40+ vrouwen dat ook moeten doen.
Natuurlijk, na het ei, het bier, het bamboe, de tarwe, zijde, parels, nu dus cafeïne. Goh.

Moet je dan niet in een vaas, de groencontainer of mooi staan bloeien? Dan ben je ineens eetbaar.
Is de bloem mooi klaar mee!
Ik zie soms recepten langskomen, een feest voor het oog, maar soms denk ik aan de zeldzaamheid van die bloemen.
En zijn eetbare bloemen zo lekker? Sommige wel, veel ogen alleen erg leuk. En ik zal het niet allemaal ontdekken daar ik geen geschikte plukplekken voor van alles heb.

Tenzij...verrek, ons lokale tuincentrum heeft u een Mojito kit. Moet niet gekker worden, kweek je eigen cocktail!
Munt en stevia. Stevia is een natuurlijke zoetstof, dus beter dan die aspartaamtroep.
Maar of in dat kitje genoeg rietsuiker groeit voor de rum?

Oke, dus ik moet mijn eigen cocktail kweken en de koffie in mijn haar smeren, weer wat geleerd vandaag.

Uitgestorven?

Vroeger, in een vorig leven, wilde ik nieuwe dingen zien en meemaken.
Als ik bij mensen thuis kwam keek ik dan vol bewondering naar stukken koraal, opgezette egelvissen, tropische schelpen en gedroogde zeepaardjes.

Verstand komt met de jaren, als ik er nu aan denk gruwel ik er eigenlijk van.
Ik heb wel een setje gedroogde zeesterren, noem het een nawee.
De rest van mijn rariteitenkabinet bestaat uit dood gevonden of veren na de rui.
Och en wat botjes en halve schedeltjes uit braakballen.

Mijn tweede reis naar een Grieks eiland, ik zag overal standjes met schelpenpakketten.
Ik besloot zelf aan het strand te gaan zoeken, geen schelp te zien.
Maar wel overal de zielige verhalen over de lokale wao-ers, nou ja Griekse stijl dan, de voormalige sponzenduikers.

Zielige verhalen, tot een bepaalde leeftijd geloof je ze nog, maar dan is het over.
Tja, ik kocht wel natuursponzen, leek me wel zo natuurlijk.
Moet toegeven, ik heb geen idee hoe het met de lokale sponzensoorten gaat, je leest er nooit over.
Net als over veel Middellandse Zeedieren.
Decennia lang riepen de toeristen dat zwemmen in de Noordzee bah is, nee ga dan naar de Middellandse Zee. Onder het mom van zo schoon dat je de bodem kan zien. En die zie je wel, de bodem, en de rotsen en de zee-egels.
Voor de rest is het er vrij "leeg".

Ik heb aardig wat stukjes Middellandse Zee gezien en tot mijn vreugde ook dolfijnen ontmoet.
Het is geweldig als je op een klein bootje zit en er een dozijn van die guitesnuiten uit het water omhoog springen. Op ooghoogte.


De dolfijn verkoopt dan ook goed op de eilanden. Op nagemaakte oude vaasjes, op t-shirts enz.

De sponzen verkochten ook goed. Maar ik heb ze allemaal opgebruikt tot ze uit elkaar vielen.
Ik kreeg ook het vermoeden dat het Made in China was.
Is niet erg, inmiddels hunker ik naar een spons.

Nee, geen natuurspons, maar een ouderwetse roze of lichtblauwe bad spons.
Maar die lijken uitgestorven. Je hebt van die lange ovale gevallen die meer weghebben van schuurpapier, je hebt de scrubhandschoen en de "pufjes"  Van die sinaasappelnetjes in kunstige dot gevouwen met een touwtje er om.

Dat laatste moest blijkbaar ook zuiniger want ze worden steeds kleiner en ik wil juist lekker schuimen onder de douche.
Er was een tijd dat ik voor alle dagen ander douchespul gebruikte. Gratis op de spaarpunten.
In tijd van crisis, Melkmeisje van Kruidvat. Zo af en toe een uitspatting met Dove.
Maar waar verkopen ze nog die gewone bad sponzen?
Of zijn die gewoon uitgestorven?

Op de fiets..

Soms wil ik eens even een ander stukje groen zien. En dat kan dan voor mij buiten wandelbereik zijn.
Dan is er de fiets.

Fietsen, het zal nooit mijn hobby worden. De fiets is mijn enige vervoermiddel dus nee, ik ben geen mooi weer fietser.
Ik heb dan een boodschappenfiets, zo'n oma fiets met kampeerfietstassen.  Ik vind oma fietsen de fijnste fietsen behalve de standaard.  De zithouding is perfect!

De juiste fietstas is groot genoeg om er een kratje Bavaria van 12 flesjes in te vervoeren, of een megapak Edet wc papier van 32 rollen.

Maar goed, ik bedacht van ik wil eens een kleine route langs de Reeuwijkse Plassen doen. Met mij dachten dat nog heel wat meer mensen.
Dan zie ik weer even een sneu momentje...allemaal echtparen, meeste 60+, met dezelfde fietsen, dezelfde petjes op.
Allemaal op de e-bike. Kom ik dan allenig op mijn Halfords fiets aan pedalen. Wel in de groene trui.

Ik had van te voren op internet een route gezocht en gevonden, de nummers van de knooppunten goed onthouden.
In dit geval werkte mijn instinct in mijn voordeel, knooppunt 49 had me via Bodegraven gestuurd?
Lang leve het toch beetje richtingsgevoel.

Fietsen langs de plassen, het klinkt leuker dan het was.Goed, ik kwam onderweg heel veel rietkragen tegen.
Ik lees vaak dat er zo weinig grote karekieten meer zijn. Nou, daar zit het tegen elkaar op te krijsen.
Zich laten zien? Ho maar!
Nadeel van rietkragen? Je fietst langs plassen maar je ziet ze net zomin als de karekiet.

Ik fiets een stiltegebied in, maar een stiltegebied met honderden ganzen? Heus niet zo stil.
Na een half uur wilde ik wel even op een bankje zitten. Bankjes zat, maar allemaal in de volle zon.

Dan toch even stilhouden bij een horeca gelegenheid? Het strand en het paviljoen bij Reeuwijkse Hout, je had over de hoofden zo naar de overkant kunnen lopen.
Ben maar doorgefietst. Ergens op een dijkje zag ik mensen met ijsjes, oke, horeca in de buurt?
Nee, de ijskar van opa Antonio, met een rij van 50 wachtende mensen.

Dan maar verder, knooppunt 47 wilde me naar Haastrecht sturen, maar daar wilde ik helemaal niet heen.
Ander weggetje gekozen, zag langzaam aan namen van weggetjes die me vaag bekend voorkwamen.
Ah, een horeca gelegenheid, het Vaantje, allemaal overvol weer, doorgefietst, was inmiddels door mijn water heen.
Toen verscheen er een bordje Heemtuin Goudse Hout.
Water op, het zweet gutste langs het lijf.

Behalve de eentonigheid in landschap was het ook veel te druk en veel te warm om te fietsen.
Ik was enorm blij toen eigen honk in zicht kwam. Na twee glazen water een douche genomen en even op bed gaan liggen.

Fietsen? Not my cup of tea! En vreselijk onhandig met foto's maken. Maar wie weet ga ik koppig zijn en volgend week een ander rondje doen? Andere plas dan.

De grote zandbak

Vaak wens ik dat ik gewoon tv kan kijken zonder dat het brein gelijk gaat malen.
Zoals vanavond bij de laatste aflevering van Wild Arabia.
Weer één van die onovertroffen BBC series.

Wat me opviel is dat de laatste aflevering eigenlijk niet zo wild was, maar absoluut voer tot nadenken.
En een overdosis aan, voor mij, nieuwe feiten.
Mens en dier. De liefde van een man voor zijn valk, de liefde van trainers voor hun renkamelen.
Laat ik beginnen met de renkamelen. Reken maar dat ze er goed voor zorgen, want de hoofdprijs bij zo'n race is een miljoen dollars.
Wel even iets anders dan een kamelenrace bij de nomaden.

Een soort Duindigt, maar dan met veel meer zand in de buurt, geen tribunes, maar de trainers rijden er in enorme terreinwagens naast de baan.
De berijders..nou ja, robotjes. Kleine robotjes die via afstandsbediening de stem van de trainer doorgeeft.
Dat vond ik al wonderbaarlijk, ronduit bezopen dat dan de afstandsbediening  een robotje ook opdracht kan geven een klein zweepje te gebruiken. 
Techniek staat voor niets.

En de moderne techniek werd ook gebruikt door de valkenier. Geen hobby voor Ali met de keffiyeh!
Een goede valk, kosten een kleine ton. Reken maar dat die vogels worden gekoesterd.
Probleem, de valk mag ook op levende prooien jagen, echter, die zijn zeldzaam aan het worden in de grote zandbak.
Hoe dan de valk in goede vlieg conditie te houden?
Men neme een radiografisch bestuurbaar vliegtuigje, hangt er een nepprooi aan of wellicht een dode duif, zo kan men de valk vrij laten jagen.

Wat me deugd doet, in de Golfstaten zijn ze goed bezig met steeds meer onderzoek voor behoud.
Men wil de doejong beschermen, een doejong is een zeekoe, beetje sullig geval wat zeegras eet.
Maar ja, je kan pas iets gaan beschermen als je weet waar het zoal rondhangt.
Daar gaan heel wat oliedollars aan op. Een heli om ze te spotten, mannen in bootjes om er eentje te vangen.
Ook dat vond ik wel bijzonder.

Bijzonder? Het feit dat 2 voormalige jagers, Australische aboriginals die ze voorheen vingen als maaltijd, nu worden ingevlogen voor onderzoeksdoeleinden. Ze mogen geen harpoen gebruiken maar snel een lijn om de staart, de zee induiken , een zender om de staart vastmaken, een monstertje van de huid nemen, aai aai en weer loslaten.

Gelukkig ook prettig te weten dat mensen in de Golfstaten dat ze in hun snelle groei en hun rijkdom misschien iets zijn doorgeschoten. Per hoofd van de bevolking gebruiken zij meer energie dan wie ook ter wereld. Olie? Tja het kost er vrijwel niks.
Door de rijkdom spelen ze met energie. Hoge gebouwen die veel verlichting vragen, enorme winkelcentra met een ijsbaan en een skihelling en verder ontzettend veel airco.

Ze lieten Dubai zien, wat een vreselijk oord. De gebouwen groeien er tot in de hemel.
Verdere beelden van de Golfstaten, hoopvol is dan het enorme zonnepark, eindeloze rij zonnepanelen wat een andere stad CO2 neutraal maakt, dat samen met wat oudere vormen van de architectuur.

De enorme rijkdom en luxe, het is prachtig als je daar leeft en het kan betalen, maar wat in 30 jaar de grond uitkwam, wat is daar over 50 jaar nog van over?
De oliebronnen staan een keer droog en het overdadige watergebruik zal veel eerder problemen geven.
Grote groene stippen in de woestijn, continue bewaterde akkers. Door de levensstijl putten ze zichzelf uit.

En even dacht ik weer aan mijn bezoek aan Las Vegas, woestijnstad vol groene gazons en non stop verlichting. Rijkdom of niet, en Las Vegas is niet direct te koppelen aan rijkdom, meer aan wanstaltige kitsch...groene gazons horen niet in een woestijn.
 

Opstokers!

Ik mag mezelf dan geregeld een kunstbarbaar noemen, maar er zijn er nog erger.
Zoals een Roemeense moeder met een potkachel.
Alles dankzij een klunzige kunstroof wat nooit een cold case zal worden en ook al geen heterdaadje.
De boel is waarschijnlijk al opgestookt.

Ik vind het al schokkend dat je bij de Kunsthal blijkbaar redelijk makkelijk kan "shoppen".
Bij diverse andere musea ook, daar niet van.
Goed, de dieven hadden blijkbaar geen idee dat die bekende namen niet zo makkelijk verkopen..en wat doet moeders? Ach kind, we maken er gewoon de kachel  mee aan.

Nog schokkender, één van de kudde experts die het weg lacht van "och, het zijn maar B werkjes".
Zoals een maandagmorgen schilderijtje van Monet, de avond ervoor aan de absint gezeten en op maandag de kwasten iets fout aangezet.
Het stelt allemaal niet zoveel voor, al met al maar 18 miljoen.

Laat ik het zo zeggen, er zijn dagen dat ik het niet op zak heb.
En ik denk dat ik uitermate content zou zijn met een maandagmorgen Monetje.

Allemaal hetzelfde

Het viel me afgelopen zondag ineens op, een gevalletje éénheidsworst.

Natuurlijk is het keurig als je als flatbewoners allemaal dezelfde kleur voordeur hebt, maar dat kan je bij deze flat niet zien.
Dat de openbare groenvoorziening in de tuintjes daar allemaal hetzelfde moet zijn, het maakt het wel wat saai.
Oh, het is mooier dan wat hier beneden staat, wij hebben vuurdoorns in de meest vreemde vormen gesnoeid.

Ooit kwam de vraag of we allemaal wat meer wilde betalen voor aanleg en onderhoud van iets leukers.
Natuurlijk niet!  Geen hond die het ziet.

Toch, teveel van hetzelfde, al oogt het netjes, het is wel wat saai!