Wat een feest!

Menigeen van ons zal er misschien ooit van hebben gedroomd.
Iets groots presteren en dan een Nobelprijs winnen.
Maar nu blijkt dus dat je die op veel eenvoudigere manier kan "winnen".

Laat ik nu eerst even al mijn mede-EU-ers feliciteren. Wij hebben het toch maar geflikt!
Met jaren van gebakkelei, geklaag, gekerm, gezanik en gezever de Nobelprijs voor de Vrede binnen te slepen.
Wat een prestatie zeg! En wat een wassen neus. Ik vind het nu bijna even inhoudsloos als de 7 Tourzeges van die over het ijzeren ros getilde Texaan.
Denkt dat comité nu echt dat we met 500 miljoen mensen fier gaan zijn?

Die 60 jaar vrede op het continent? Misschien in de EU lidstaten zelf.
Maar het continent is groter dan dat. Wij dragen bij aan vrede,"wel ja, we gaan gewoon buiten onze grenzen knokken".
Maar zelfs 60 jaar oorlogsvrij tussen de lidstaten? Klopt niet helemaal.
Ik denk nu even terug aan het tekenen van de vrede in 1986.

De 335-jarige oorlog zal weinig mensen iets zeggen, maar het is de langste oorlog die we hadden.
Eigenlijk was iedereen vergeten dat we in oorlog waren, tot een aantal historici documenten vonden.
Die lazen ze door en "verrek, we zijn nog in oorlog!"
Een stoffige archiefmap oorlog dus. Wij verklaarden hen de oorlog, de eilanden werden kort daarna door onze bondgenoot Engeland ingenomen en ergens is dat vrede tekenen gewoon vergeten.
We zijn dus zonder het te weten ruim 3 eeuwen in oorlog geweest met  een onderdeel van een lidstaat.
Overigens is op verzoek van een eiland bewoner alsnog de vrede getekend, met een mooie taart en een borrel.

Ik weet niet of er ergens een fraaie plaquette bestaat met daarin alle namen van Nobelprijswinnaars hangt, maar of wij alle 500-miljoen er ook op komen te staan betwijfel ik.
Dan ben ik ook benieuwd wie de prijs in ontvangst gaat nemen? En wat gaan ze doen met het prijzengeld?
Ik las dat het iets van 930.000 euro is. Mhhh 930.000  delen door 500.000.000.
Zal iets van 0.01,9 cent per inwoner zijn?

Nee, dat gaat de crisis niet oplosssen.

"De bakkertjes"

Het was maar goed dat ik afgelopen avond alleen voor de buis zat.
Een ander had verbaasd gekeken bij mijn kreet "Ah! De bakkertjes".

Soms kijk je tv en spat de nostalgie van het scherm af.  Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar de kijkcijfers
van "Oh moeder, ik wil bij de revue".
Een nieuwe serie van omroep MAX.  Nostalgie uit de jaren 50, mij heb je met zo'n serie.

Zelf ben ik een kind van de jaren 60, maar als ik nostalgie van de jaren 50 zie valt het me op dat de vaart der volkeren toen helemaal niet zo snel ging.
De serie speelt zich af halverwege de jaren 50. Het decor heeft hier en daar een hoog "Het Dorp"van Sonneveld gehalte.
Maar ik zag ook moderne huishoudelijke apparaten.

Wat mij vooral opviel, hoe een dame van standing een radio met platenspeler wilde kopen.
Geschikt voor 78, 33 en 45 toeren. Best modern toen. De prijs, 1347 guldens. Kassa!
De familie met die winkel zie je aan tafel, moeder steekt wat boterhammen in de broodrooster
en ik schoot bijna overeind. De bakkertjes!

Toen ik een jaar of 6 was hadden mijn ouders ook zo'n geval.  Twee boterhammen er in, schuif naar beneden en na een tijdje begon het snel te tikken. Mijn vader zei dan steevast "hoor je de bakkertjes?"
Jaren niet aan gedacht.

Vroeger hadden de welgestelde mensen eerder dat soort spullen.
Ik weet nog van de bakelieten telefoon met draaischijf. De eerste keer dat ik een cassetterecorder zag.
Mijn oma kon mooi vertellen over wat ze allemaal zag veranderen. Nu kwam die uit 1888.
Maar haar nostalgie was ook niet steeds over de goeie ouwe tijd.

Ik weet nog, de eerste telefoon met druktoetsen, toen de draadloze, vervolgens de mobiele telefoon die een slimmer neefje kreeg.  Oma had het niet bij kunnen houden. Of misschien, niet bij willen houden.
Was men vroeger al een luxe mens met een Kodak boxje, nu loopt menigeen met toeters van lenzen.

In de serie ook een verwijzing naar de minder goeie kanten van de ouwe tijd. De sappelende kolenboer, men ging over op olie.
De kolenkit en asla heb ik genoeg gezien, wij gingen toen over op gas.
Er zijn dan geen sappelende kolenboeren meer, na de gouden bergen sappelen nu andere mensen.

Het is crisis, maar veel staan nog in de rij voor de nieuwste iPhone.
Het is crisis, ik zie iemand op tv die 14 keer de Floriade bezocht.
Het is crisis, 75% van de bevolking loopt op straat alleen maar te texten.

Wat ik crisis vind, tja bezuinigen op heel veel leuke dingen.
Toch komen daar soms ook leuke dingen voor terug. Er zijn mensen met gezamenlijke moestuinen, mensen die hun eigen energie bedrijfje oprichten, een groep zzp-ers die een een fonds hebben.
Ik weet van iemand die ziek is maar thuis wil blijven wonen, dat een groep buren dat onderling regelen.
Iemand van de thuiszorg om hem te wassen en zo, maar buren hebben een schema gemaakt.
Voor bezoekjes, of meegaan naar het ziekenhuis.

Een crisis kan ons sterker maken, socialer maken.  En als we eens stilstaan wat veel van ons hebben, ook eens wat deemoedig.
Mooie kaarten en een presentje, ach af en toe eens een zomaar kaartje kan veel meer betekenen.
Het zegt me dat iemand aan je denkt op dat moment, en niet verplicht een lijstje afwerkt.


Maar ja,  kerstkaarten zijn ook nostalgie. Net als de bakkertjes.

Oerwoudpaadjes

Een ieder die mij kent weet dat ik op zomerse/zonnige zondagen graag buiten ga spelen.
Dus blij dat ik zag dat er gisteren weer een wandeling met gids bleek te zijn.

Nu eens niet met de stedelijk ecoloog maar met iemand van "een" Zuid Hollands groen iets.
Dat in samenwerking met een lokale krant en de volkstuinvereniging.

Bij aankomst kreeg ik een stempelkaart, Huh? Ah, dat is voor de vaste Zuid Holland wandelaars.
Kwam ook in een groep terecht van fanatieke Zuid Holland struiners.
Ik kreeg een plattegrondje mee, altijd handig als ik later nog eens...en een folder die ik na veel aandringen maar heb aangepakt.

De gids, hij heeft zich niet voorgesteld, vertelde stukje door de volkstuinen, dan stukje Heemtuin, stukje Goudse Hout en naar de plas.
Het werd 2 uur best doorstappen zeg.
Wat mij opviel, ik was de enige met een camera. Dan is het al weinig fotomoment.
Nadeel van deze gids, hij noemde veel mooie plekken op in het Rotterdamse en...hij is niet zo erg van de vogels of de padddenstoelen.
Natuurlijk kan en hoeft een mens niet alles te weten, maar ik kreeg steeds meer neiging tot uittesten.

De beste man wist veel te vertellen over de bomen bij de volkstuintjes, zo ook de struiken.
En had duidelijk verstand van het landschap.
Voorbij de volkstuin kwamen we dus in een gebiedje met oerwoudpaden vol wilde marjoraan en heerlijk ruikende munt.
We moesten luisteren naar de roep van de fitis ik heb hem even in het oor gefluisterd dat het een tjiftjaf
was.
Er kwam een verhaal over die "vogelhijgers" mensen die vogeltjes willen herkennen dus.
We stonden stil bij een boom en er volgde een verhaal "als er hier nu bevers zouden zitten".
Hallo zeg! Inmiddels waren we al tig paddenstoelen voorbij gelopen waar ik sommige mensen maar op wees. Niet dat ik ze allemaal bij naam weet te noemen, maar zo zien ze ze tenminste wel.

Gelukkig wist ie wel wat van drijfsijsjes.  In een kleinere plas zwommen krakeenden en smienten.
Dan is een verrekijker een genoegen. En die gaat bijna altijd mee.
Er volgende wat leerzame verhaaltjes over futenbont en de schildersmossel.
Wel jammer dat ze de schrale graslandjes niet even hadden gedweild.

Ergens is mijn enkel rechtsaf geslagen en ik rechtdoor gelopen. Au!
Na afloop kregen veel wandelaars een stempel en iedereen een zakje anijszaad.
Het was lekker weer om buiten te zijn, maar zulke wandelingen mogen van mij iets minder gehaast.
Even tijd om een foto te maken was er amper.
Nu weet ik dat er volgende week weer een wandelingetje is, door de Heemtuin maar dan van een andere groepering.
Mocht het mooi weer zijn? Kan ik mijn enkel terug gaan zoeken.

Diep in mij begint ergens een verlangen te komen zelf ooit eens gids te zijn. Voor kleine groepjes.
Helaas schiet mijn natuurkennis daarvoor erg te kort. Als ik nu jong zou zijn en een studierichting kunnen kiezen, och zou ik ook in de knoop zitten. Maar iets als veldbiologie, wauw!
Alleen is het veld een erg breed begrip.

Afbraak woonmaand

Jaaa, het is woonmand, en met wat voordeel betalen "zij" de btw voor je.
Ik wil jullie geen trend onthouden, zou ik sneu vinden.
De nieuwe trend is sloophout.  Moesten we nog steeds een stuk hout wat men vroeger in aquaria legde nu voor het raam hangen met daaraan bungelende stoffen en rieten zaken, nu moeten we meubels van sloophout.

Met een beetje groen hart en met de crisis in gedachten klinkt het leuk.
Tot je een half wrakke dekenkist van sloophout in malle kleurtjes ziet staan voor een prijs waar je kleurloos van gaat worden.
Waarom bijna 1000 euro voor een kist, meer is het niet, die is niet voorzien van kunstig houtsnijwerk.
Gewoon een kist van stukjes hout. Latjes, likje verf, meer is het niet.
Zou leuk staan op een veranda met een afgebladderde schommelstoel, maar in huis?

Ik vraag me vaak af wie dat verzint. Net als de bloed irritante hocker, mengeling voetenbankje/bijzettafeltje.
Zit je ergens met een glas in de hand, staat er zo'n stoffen geval, tja, kan je je glas niet opzetten, rolt om, daar kan je op wachten. En vind je iets van een tafel, moet je eerst een onderzetter zoeken.
Dan zet men op die stoffen gevallen vaak wel een dienblad, maar dat staat vol met kaarsen.
Geen ruimte meer voor een leeg blad.

Was ik redelijk gewend aan de hockers, nu is het de tijd van de gehaakte en gebreide poef.
Die staan dan leuk te pronken, maar zijn niet zitbaar. Halen het niet bij die ouderwetse poefs, die Marokkaanse gevallen. Net als voor de kachel een degelijk kamelenzadel.
Had je net degelijke meubels en sloophout ornamenten, heb je nu sloophout in meubels en zilverkleurige ornamenten.
Nog even en ik ga terugverlangen naar de houten ganzen met een strik om en die vond ik al foeilelijk!

Ik sla maar weer een trend over.

Als een rode lap op een...

Mis geraden! Nee, geen stier, maar een kikker.
Stieren zijn kleurenblind dus of de lap nu rood of blauw is, irriteren kan het toch wel.

Ik wist al jaren dat kikkers nogal vinnig naar rode stukjes stof kunnen happen.
Maar ik ben niet zo van het kikkers plagen. Andere mensen gebruiken die wetenschap voor hun eigen gewin.
Kikkervissers.  Daarmee bedoel ik niet reigers een ooievaars, maar mensen.

Eens in de zoveel tijd vindt de VARA het schijnbaar nodig  het plebs te laten watertanden bij haute cuisine.
DWDD nodigt dan een paar topchefs uit die er uitleggen over verdwenen producten uit de sjieke keuken.
Vaak niet de diervriendelijkste producten.

Vandaag was een kikkersoufflé aan de beurt. Fijn dat ze even lieten zien hoe je een kikker slacht.
Hoe je ze vangt weet ik nu, hoe je ze slacht weet ik nu. Maar dan een soufflé maken, dat is behoorlijk hogere kookkunst.
Je maakt een roux en ik denk aan  mooie groene kikkers op een lelieblad.
Je plet de peterselie, vraag me altijd af waarom je die moet pletten?
Fruit een uitje, en oeps, niet vergeten de kikkers van hun velletje te ontdoen.

Je doet de dijtjes en de rest in het geheel. Ik denk aan het heerlijke zomerse avondgekwaak.
Niet te lang, en dan met witte wijn afblussen. Eiwitten opkloppen, wat peper , vorm beboteren en met de roux de dijtjes in de oven. Wachten op het juiste moment dat de soufflé klaar is.
Maar dan is het smullen. Le vin, le pain et la grenouille.
Haute cuisine uit de sloot.

Geen zorgen kikkertjes,  ik heb geen juiste oven voor dit gerecht. Ik oefen eerst wel met een forelsoufflé.
Niet zelf opgevist en ook geen sneu exemplaar uit een forellenvijver.
Maar ik moet toegeven, ik zat op het laatst bijna te watertanden.

Toch stoort het me dat DWDD daar mee komt. Ik zou het passender vinden als de linkse kerk
het plebs met behulp van een kok eens wijst op voordelige voedzame eenvoudige gerechten.
Geen idee wat een kikkersoufflé moet kosten maar het zal niet weinig zijn.
Wellicht even veel al een paar dagen gewoon eten voor een gezin.
Nodig eens gewone huisvrouwen uit met bijzondere streekgerechten. Met eventueel geen geplette peterselie
of een plons wijn van betaalbare orde. Het zou jullie sieren Matthijs van Nieuwkerk!

Bofkonten

Zo reis je dan af met een aantal Red Hatters richting Amstelveen.
Een workshop bij de familie Bofkont.
En bofkonten zijn het. Die boerderijdieren en wat wilder spul.

In Amstelveen heb je Het Beloofde Varkensland van Dafne Westerhof.
Misschien kennen jullie de naam uit diverse artikelen of van tv.
Zelf had ik geen idee wat nu eigenlijk te verwachten behalve "varkens masseren".

Oude broek aan, mezelf in een maat te kleine rubberlaarzen weten te persen en laat maar komen.
Het werd een meer dan aangename middag, rollen in het stro en dieren strelen en borstelen.
Dafne, die communicatief meer dan vaardig is kon prachtig vertellen hoe de dieren daar terecht zijn gekomen.
Trieste verhalen over een lab biggetje, over de gruwelijke achtergrond van fotokaarten met varkentjes er op,
over de enige overgebleven frisling (baby wild zwijn) omdat de jachthonden de rest aan stukken hadden gescheurd.
Een depressieve koe die was bevallen en haar kalf verdronk. Een jong stiertje dat de depressieve moeder als adoptiemoeder kreeg.
Klinkt niet zo gezellig,  maar nergens werd het echt tot tranen toe en bovenal nergens belerend.

Eigenlijk wil ik niet teveel verklappen, wel een ieder aanraden dat eens te ondergaan.
Wat? Tja, het uitbundige begroeten door Arie Bombarie de gans. Wel teruggroeten op de ganzenmanier, even voor hem buigen. Vond ik Arie charmant, al doende werd ik geheel ingepakt door 800 kilo stier,
Herman en zijn half dikbil maatje Zeus. En Mozarello, een beetje knuffelbuffel. 
Dan de zwijnen, dat het speelse intelligente dieren zijn wist ik al, maar het knuffelgehalte?

Als boerenkleindochter werd ik vaak gewaarschuwd voor varkens. Niet geheel onterecht want er zitten een paar tanden in die bekken! En met een boos varken is het kwaad kersen eten!
Bij de eerste kennismaking bleek dat een varken wat tevreden is na een paar kriebeltjes zich bijna op de zij stort. Van onderen!!!!
Een wandelingetje naar de varkens badkamer (lees: modderpoel) en de veestapel wandelde vrolijk mee.
Daar viel mijn oog op Juffrouw Loes, een wild zwijn. Een stuk vrolijker dan een aantal hangbuikzwijntjes.
Terug naar de stal voor nog een pauze.

Na de pauze tijd voor het grote moment, naar de massagesalon. Varkens zijn vrij sensitief dus het was een stiltegebeuren. Een tribune van strobalen en de medewerkers begonnen als eerst een paar varkens van de poten te strelen. Plof, plof en zodra ze lagen mochten we ook.  Ze houden wel in de gaten of het lukt want het ene varken wil dit, het andere dat.
Miss Universe, een vreemd Frans ras had gelijk een stoere man aan haar zij.
Na een minuut of 10 lag bijna iedereen bij een varken en heerste er een totaal aparte sfeer.
Je hoorde her en der een tevreden knor of een diepe zucht, soms had een zwijn geen zin en begon vast aan zijn/haar avond bedje van stro te werken.

Dat de varkens knorde, van genoegen, was heerlijk, als de mensen ook waren gaan knorren had ik niet gek opgekeken.
Ik begon met Juffrouw Loes en bedacht van "lig ik hier in het stro een wild zwijn te strelen". En wat is het heerlijk!
Later een ander varken, een grote roze zeug. Dan zo met je hoofd op dat dier gaan liggen. Ik had zo in slaap kunnen vallen!
Zwemmen met dolfijnen? Groepstherapie, laat maar! Met een broek vies van ietwat stront, het stro in je haar, het is zo ontspannend.
Daarna een vegetarische soep eten in de stal met dollende biggen om je heen, een haan,  her en der en katten rondom en weten dat er dan ook een oude mannetjes huis is met twee hangbuikmeneren die glucosamine van drogisterijketens krijgen, ja, het is super ontspannend.

Als afsluiting een documentje en werd er geproost met een bekertje varkenschampagne (1,1% appelcider).
Wat een ervaring. En, varkens stinken dus niet. 

Hartendiefjes

Gisteren kreeg ik bij ik meen de tv gids weer één of andere wazige catalogus.
Gratis voor u, waarde 6,50.
Laat ik beginnen met dit, nooit van mijn leven zou ik 6,50 voor een catalogus in de categorie
onzinnige zaken betalen.
Temps L, de handige-ideeencatalogus voor huis en gezin. Drukker is de trema kwijtgeraakt.

Bij hartendiefjes, die ene Sylvie aan ons voor wil stellen denk je aan iets liefs.
Nu vind ik persoonlijk niets liefs aan een multifunctionele stoomkoker.
In afwachting van wel iets liefs maar eens gaan bladeren.
Om zo te leren dat ik toch wel veel handige dingen in huis mis. Neem nu de koelkastshaker voor de olie-enazijnsaus, als men dat op twee regels print is het even kijken wat enazijn is.
Wat ik ook niet heb, een broodzak waarin het brood kan ademen. En tjee, ook al geen handenvrij bokaalopener.
Het ene revolutionaire artikel na het andere, zoals de afdruipmat van de nieuwste generatie.
De afdruipmat 2.0?

Meest in het oog springende artikel is dan voor de voeten. Teenwanten!
Gebreide bandages voor de tenen.  Eigenlijk niet te bestellen zonder de comfortschoenen die u de hele dag gezelschap houden.
Kom er maar eens om, gezelschapsschoenen!

6,50 voor een catalogus vol drukfouten, onzinnige zaken  tegen een prijs die die hier en der ook nog eens belachelijk is.
Sorry Sylvie, maar het microvezeldoekje kennen we al, de zelfklevende etiketten zijn ook al een halve eeuw oud.
Een handenvrij bokaal opener is ook een overstatement. Je moet die nog altijd op de bokaal bevestigen.
Wellicht handig als je moeilijke handen hebt, maar om eerst die batterijen uit de verpakking halen en in de opener te bevestigen, de opener op de bokaal (lees pot) te zetten zijn al drie handelingen.


Tip van Sofie; klap onder de pot geven.
En Sylvie, zoek een andere drukker.