Mens, durf te leven

Eerst was brood ongezond, toen werd een liga geprakt met sinaasappel en een banaan ongezond.
Snoep verstandig, eet een appel, weg tandglazuur. Joris en zijn drie glazen melk? Ongezond.

Twee glazen wijn per dag, zou goed voor je zijn, mis.
Een smoothie, oei even slecht als Cola, maar vaak net zo lekker.
Dood aan de perssinaasappel!

Worstjes zijn dodelijk, oh nee, toch niet zo slecht en nu weer wel.
Je kunt sterven aan zelf geteelde courgettes, en al die bespoten rommel?

Ik geef het op, ik stap denk maar over op een dieet van haring en bananen, dan kauw ik tussendoor wel een colafles weg.

De ganzenveer en de meneer

De ganzenveer, de kroontjespen, allemaal verleden tijd. Het uitsterven der balpennen lag ook al op de loer.
Gelukkig is er nog een groot aantal die hards die de balpen wil behouden.
Mensen die nog ouderwets postpapier kopen, fraaie enveloppen aanschaffen en steeds de nieuwste postzegels op die enveloppen plakken.

Ik kan jullie vertellen, het is een feest om het in de brievenbus te vinden.
Veelal handgeschreven brieven op fraai papier, of getypte brieven voor de non-kalligrafen zoals ik.
Want als je een ander iets op papier wil vertellen is het wel zo prettig als ze dat ook kunnen lezen.

Tja, ik heb gisteren even staan mopperen over het feit dat een brief naar het buitenland vanaf 1 januari 2016 weer 10 cent duurder moet worden.
Eigenlijk best veel, 1 euro en 25 cent voor een brief tot 20 gram.

Tuurlijk, je kunt ook e-mail sturen, dat is gratis. En omdat zoveel mensen e-mails sturen wordt het gewone postverkeer steeds duurder. Jammer.

Ik heb nu ongeveer 12 nieuwe schrijfmevrouwen gevonden. Wil ik dan alleen maar schrijven met mevrouwen?
Nee, maar andere mevrouwen vinden het bezwaarlijk als er ook meneren in die groep mee willen doen.

Misschien is het mijn Nederlandse kijk op dingen dat ik het geen bezwaar zou vinden.
Maar ooit was ik lid van een correspondentieclub, één van de huisregels was dat ik als ongehuwde vrouw niet met een getrouwde man mocht schrijven. Ook niet met eentje die gescheiden was.

Inmiddels voelt één van mijn schrijfmeneren zich in de kuif getast, hij wil ook meer mensen om mee te schrijven.
Hij heeft gelijk, al zou ik het persoonlijk geen racisme noemen.
Misschien moet ik dan maar eens een groep beginnen. Voor schrijfmevrouwen en schrijfmeneren.
Het bijt elkaar heus niet.

Gezwam

Waarom zit de natuur niet wat logischer in elkaar? Dan is het voor ons mensen makkelijker te volgen.
Onze medeschepselen zijn soms een beetje dwars.

De zoogdieren, lijkt nog eenvoudig, maar dan zijn er die vliegen en er zijn er die eieren leggen, kom op lui, pas je toch eens aan.

Kijk je met een peuter naar een natuurfilm, kind in de bonen want ze ziet een krokodil eieren leggen.
Vogels dienen eieren te leggen. Opa's kippen leggen eieren, maar een krokodil?
Ben je weer een halve dag zoet uit te leggen dat reptielen en vissen , tenminste veel van hen, ook eieren leggen.

Namen brengen veelal verwarring. Een gierzwaluw is geen zwaluw, een spitsmuis is geen muis en een koalabeer is geen beer. Verwarrend.

En heel soms, als je denkt nu snap ik het, stuit je weer op iets geheimzinnigs.
Zwammen.  Die dingen met een steel heten dan paddenstoelen, behalve het elfenbankje, wat geen steel of hoed heeft maar toch paddenstoel heet.
Zwammen zijn dat die dingen op een stam op een stronk al dan niet dood.

Is nog te volgen toch? Mooi, dan gaan we nu de boel in de war schoppen, moeten die zwamneuzen hebben gedacht.
De blote billetjeszwam die ook bloedweizwam heet is dus geen zwam maar een amoebe geval.
Als je als zoiets klein rozigs 3 namen hebt waarvan 2 eindigen op zwam? Dan verwacht ik dat het een zwam is.

Eigenlijk staan de bomen nu vol met enge zaken. Heksenboter dat aan de wandel gaat, echte zwammen die op geweitjes lijken, vieze blobs die dan een boompuist heten.
Hoe meer ik er zie, hoe minder ik er van weet.

Een ding moet ik de zwamneuzen nageven, de hoeveelheid hilarische namen die ze hebben bedacht is geweldig.

Met een snufje zout

Voor wie graag hakt, roert, snijdt en stampt, haast u!
U heeft nog 1 dag voor de eerste Kookboekenweek.
En zo kunt u ook nog het Kookboekenmagazine meenemen.

Nu vraag ik me af, eindigen ze dat ook met een Kookboekenbal?
Waar de  bekende koks dan nasiballen, gehaktballen en bitterballen serveren. Natuurlijk wel van die culinaire ballen.

Toen ik afgelopen week hoorde dat er in 2014 wel 9000 nieuwe kookboeken zijn uitgebracht dacht ik eerst van die overdrijven.
Maar nee, ze kwamen er echt.

Er zijn mensen met honderden kookboeken, ik had er ooit 20, nu denk nog een stuk of 5.
Mijn eerste kookboek is dus echt koken voor beginners. Ja, ik kon een ei bakken, maar daar hield het zo ongeveer wel bij op.
Gewoon niet meegekregen van huis uit.

Ik begrijp dat er in al die jaren natuurlijk zoveel nieuwe gerechten zijn bijgekomen. En food styles.
Kookboeken voor vogelvoereters, kookboeken voor wilde plantenplukkers, veganisme is in opkomst, de voedselgoeroes deden prima zaken. Maar 9000?
Heel Holland bakt niet alleen, maar kookt dus ook aan de lopende band?

Ik ken maar weinig mensen die graag koken en nog minder die er dan ook echt wat van bakken.
Als ik ergens de pest aan heb zijn het die receptenfoto's. Hoezeer je je ook aan het recept houdt, het ziet er nooit zo uit als op de foto. En dan heb ik het maar niet over het complete eindresultaat.

Ik raak geregeld van de kook als ik na lang voorbereiden iets eet en het smaakt nergens naar.
En dan die berg vaat!
Deze trend laat ik dus ook rustig aan me voorbij gaan.

Helden

Iedereen heeft wel een held. Ik heb er een paar, maar ze bestaan niet echt.
Striphelden zijn het, Asterix en Obelix.

Ik heb niet de indruk dat zij veel vrouwelijk fans hebben. Misschien was ik er nooit eentje geworden als ik niet een oudere broer zou hebben. Hij was fan.
Zelf was en ben ik dol op de albums. Vol humor en stereotypen, tevens een heleboel geschiedenis.
Had ik Asterix nooit gelezen, dan weet ik niet of ik jaren later iets van 7000 bladzijden McCullough zou verslinden.

Toen één van de geestelijk vaders van het duo overleed vreesde ik dat het einde reeks zou worden.
Een aantal van de latere albums vielen me tegen. En eerlijk gezegd, ik dacht nu is het echt op en over. Tot ik een jaar geleden, of langer, hoorde dat er weer een nieuwe in de winkel lag.

Dat is nog best een zoektocht geworden. Tot vandaag.
Ik stond bij de sigarenboer en op de toonbank zie ik "De papyrus van Caesar".
Dan ben ik gewoon verrukt. Met twee albums huiswaarts getogen.

Nieuwe tekstschrijver, nieuwe tekenaar. Het is nog steeds rellen met de Romeinen,
toch zal ik moeten wennen aan de nieuwe namen van het stamhoofd en de bard.
Abraracourcix  heet ineens Heroïx en Assurancetourix heet nu Kakofonix.

Eigenlijk hoort het niet. Ze gaan James Bond toch ook niet ineens Jan Doedel noemen?

Vrees het vlees

Oh jee, 800 studies tonen aan dat het eten van rood vlees en bewerkt vlees gevaarlijk kan zijn.
Bij bewerkt vlees kan ik me van alles voorstellen, maar wat nu eigenlijk rood vlees is?
Dat is rund, varken, geit, schaap en vast nog een viervoeter die ik nu even niet voorbij zag komen.

En het is gevaarlijk als men meer dan 500 gram per week eet. Dat is, 500 gram na bewerking.
Eet geen vleeswaren op brood, dat is de waarschuwing. Zullen we er maar niet aan denken wat de barbecue dan voor moorddadig etentje is.

Ik maak me nog niet al te ongerust, ik eet bij lange na geen 500 gram vlees per week, al helemaal geen 500 gram rood vlees.

Eet meer gevogelte is een tip. Maar gevogelte kan dus ook gevaarlijk zijn.
Vooral als je als restaurant schreeuwerig laat weten dat als men zich afvraagt hoe zwaan smaakt, binnenkort bij hen op het menu.

Die zwanen worden afgeschoten, en voorheen grotendeels de verbrandingsoven ingesmeten.
Dan kan je ze beter opeten.
Jammer dat zo'n logica ook erg gevaarlijk is, de restaurateur kreeg doodsbedreigingen.

Helaas blijkt dat tegenwoordig erg in te zijn. Je bent voor iets waar anderen tegen zijn?
Hupsakee, een doodsbedreiging. Blijkbaar een nieuwe culturele uiting.

D.D.D.

Weer het einde van een tijdperk. Voor de laatste keer de Drie Dwaze Dagen van de Bijenkorf.
De Bijenkorf wil geen plebs meer over de vloer, geen gegraai meer in bakken, dat is zo ordinair.
Dat ze er een vermogen aan verdiende, dat laten we dan maar buiten beschouwing.

Het plebs, eerlijk gezegd heb ik niet de indruk dat het gewone voetvolk, de jan-zonder-pet, daar nu echt op koopjesjacht zal gaan. Zij verkopen veelal wat prijzig spul.

Nu ik er even over na heb gedacht, ik ben bewust één keer in mijn leven die winkel binnengestapt.
Op koopjesjacht? Nee, omdat ik me een flauwe slagzin voor een glossy een cadeaubon had gewonnen. Alleen te gebruiken bij de Bijenkorf.
Vond ik de Bijenkorf deftig? Nee.

Maar dat gaat het wel worden. Men gaat nu loeren op de shopping toerist. Mensen die per bus van winkel naar winkel worden gebracht. Om hun omgewisselde roebels in het reservaat der rijken over de balk te smijten.
Die mensen zie je niet tijdens die dwaze dagen.

Mij trouwens ook niet, ik sta geloof ik nog liever naast een echte bijenkorf dan tussen een horde vrouwvolk wat zich als uitgehongerde hyena's op hun prooi storten. Want wie kan er nu zonder een Fendi, een Gucci en een geinig jack van Gaastra?

Ik geef het grif toe, ik ben een merken barbaar. Bij de eerste jas van Gaastra die ik ooit zag vroeg ik me af of iemand reclame liep voor een bouwbedrijf. Sorry Gaastra!

Toch wel jammer dat mij in de toekomst die kans is ontnomen. Om me eens dwaas op een bak met tassen te storten. Nou ja, dan maar naar Action.