De B van....

Heel soms rolt er zomaar een onderwerp de brievenbus in.

Een tijdje geleden werd is als één van de gelukkigen uitgekozen om een leuk pakket postpapier en stickers te ontvangen.
Ja heus, het bestaat nog, postpapier. Nog steeds mateloos populair, ook onder de oudere jongeren.

Zo'n pakket ontvangen is spannend omdat ik geen idee had wat er in zou zitten.
Dat bleken dus hele mooie vellen met Venetiaanse taferelen, zeehonden, bloemen en...

Ik wist niet dat het bestond, Barbiebriefpapier.
Wel Hello Kitty, Friends Forever, Didl en noem de bekende en minder bekende figuurtjes maar op.

Aan gezien Barbie in tweevoud kwam komt het wel op.
Uit mijn rijkere tijd vond ik zelf nog vellen papier, die jaren ongebruikt en totaal vergeten in een lade lagen.
Dolfijnen, tijgers, zeeleven en katten.

Eigenlijk kan ik weer een jaar vooruit als ik alle brieven met de hand zou schrijven. Iets wat ik de ontvanger eigenlijk niet aan kan doen.
Het begint netjes, na 5 regels is het vrijwel spijkerschrift geworden.

Ik benijd veel handschriften, mensen die mooi en regelmatig iets op kunnen schrijven.
Ik zie het niet gebeuren.




Lang leve het toetsenbord!

Te voet: 1

Voornemens zijn leuk, en vaak al snel weer onder de mat geveegd.

Wat betreft het voornemen 600 kilometer te lopen, och, noem het startproblemen.
Nog maar 590 te gaan.

Het meeste lopen is vaak in het groen, of onderweg. Ik mag graag een ommetje in de buurt maken.
Nu las ik gisteren tot mijn afschuw dat daar een stuk groen op de schop gaat.
Van de natuurspeeltuin wist ik al, dat was niet de schrik.

In het buurtkrantje zag ik nu een artist impression van het "ontmoetingsplein" en dat er 2 eilandjes in die plas worden verbonden door een looppad.
Zonder twijfel, om mij te plagen, een vlonderpad. Mijn evenwicht werkt niet op vlonderpaden.

Mijn vrees is dat er door toenemende drukte in die hoek het ijsvogeltje verdwijnt.
Maar erger, het feit dat die eilandjes bereikbaar zijn, waar vinden de overwinterende smienten dan hun rust? 
Ik hoop toch zo dat ze iets minder gaan doen.

De A van....

In dit geval een vers hoofdpijndossier. Ik ha eigenlijk weken geleden met een aanloopje kunnen beginnen, maar een maandag en nog wel 1 januari leek me een leuke start.

Het voornemen is er wel eentje die te doen is, wekelijks een blogje. De ene week over een letter, de andere week een wandelupdate. Hoe suf kan het worden?

Ik wil dit jaar meer lopen, sneller post beantwoorden, vaker ramen zemen (dat gaat het lastigste onderdeel worden) en vaker jullie vervelen.

De A, tja ik heb geen aap in huis, die valt af, een Appel is me te melig.
Met het gepieker van alle 26 letters bleef er eentje over, tegen een hoofdpijn dossier.

In de war

Onderzoek heeft aangetoond dat mensen die samenwonen minder kans hebben op dementie.
Zorgelijk, nietwaar?

Maar als je dan gaat luisteren waarom ze dat denken, dan moet ik even smakelijk lachen.
Stellen zorgen dat ze een gezondere leefstijl hebben. Als de één te dik wordt zegt de ander er wat van.
Doe het vaak genoeg en dan volgt er wel een scheiding, vliegt de kans op... weer omhoog.

Stellen zijn ondernemender, die zorgen voor meer prikkels met het onderhouden van sociale contacten.

Ze eten gezonder. Want ze koken.

Goed, ik zal er niet op losgaan, beter maar aan zelfcensuur doen.
Maar het onderzoek doet me lachen.

Je zou spontaan intens medelijden krijgen met vrijgezellen.
Die arme zielen die hele avonden achter de gordijnen of de geraniums zitten.
Om een uur of 6 met het bordje op schoot een magnetronmaaltijd weg kauwen.
Die nooit eens zorgen voor een prikkel, veelal asociaal zijn, de enige bevolkingsgroep zijn die drinken.

Tjonge jonge jonge. Hopelijk heeft dit onderzoek niet teveel aan subsidie gekost.

Gouda wordt wakker

Il est huit heures, Gouda s'eveille, en geloof me, dat zal je weten ook!

Het begon al een straf uurtje eerder, een ronkende motor. die werd stilgezet, paar minuten later besloot iemand een nieuwe versie van de Minutenwals op iemands deurbel na te spelen, er werd niet open gedaan.
De motor begon weer te draaien, en werd weer stilgezet, weer een deuntje deurbellen.

Ik wist het al, dit gaat niks meer worden. Dan maar uit bed en naar buiten kijken. Ik zag geen regen, blik op de klok, ah de winkel is nog lang niet open.
Wachten, nog eens kijken of het nog droog was, dan maar eerste klant bij de supermarkt zijn.

Wel zo jammer dat precies toen ik op de fiets stapte het begon te regenen. Het is niet anders.
En ik was de eerste klant van de supermarkt. De terugweg lopend met de fiets aan de hand gedaan.

Half negen, alles wat in Gouda nog niet wakker was moest het blijkbaar worden. Een hele stoet aan veegwagentjes verscheen uit het niets en ja hoor, daar was ie dan, de bladblazer.
Bij alle buurtscholen busjes of stoeten tieners die al append op de fiets zwieberen.

En een eenzame dame met een migratie achtergrond, die super Nederlands deed. Kindje voor op de fiets, kindje achter op de fiets en met in één hand een paraplu boven haar hoofd. Het kindje achterop de fiets had een eigen parapluutje. Die versie kende ik nog niet.

Is de ene stoet voorbij, volgt er nog een kudde bakfietsvaders.  Ik heb besloten dat zulks een uur in de ochtend gewoon nog midden in de nacht is.

Overwinteren

Ik hoorde net het weerbericht, regen, kans op hagel en onweer, stevige westenwind.
De juiste combinatie voor zere botten, jippie.

Geen weertje voor een wandelingetje, de plu schiet toch maar binnenste buiten.
En soms denk ik dan van "ik wil overwinteren!" Niet op Nova Zembla, liever ergens subtropisch.
Tot ik vanavond Andere Tijden zag, ik ben gelijk genezen. Wel wat lachtranen weg moeten vegen.

Het lijkt wel een soort wraak, jullie hier tijdens de  80-jatige oorlog? Sturen wij nu onze 80-jarigen jullie kant op.
Met een mud Nederlandse aardappelen als munitie en roken we jullie uit met bloemkool- en spruitjeslucht.
De strijdliederen hebben we ook al, over alle dagen zon en witte duiven.


Het was weer een heerlijke aflevering van Andere Tijden.

Black Friday

De ganse week werd ik doodgegooid met Black Friday. Het is me vorig jaar vermoedelijk ontgaan en had echt geen idee wat het is.

Nu men elkaar de harses in slaat over iets anders met zwart en "onze" tradities begrijp ik niet dat we ons dit aan laten leunen. Het is niet onze traditie, dit komt uit Trumpistan.

Dat land, redelijk ver weg waar soms onschuldigen ter dood worden veroordeeld maar wel twee kalkoenen gratie krijgen, van Mr. President himself.

Vanwege het feit dat veel kalkoenen dat niet kregen zitten wij nu met het Black Friday gedoe opgescheept. Misschien moeten we dat maar niet overnemen. Een Green Friday lijkt me mooier.

Overigens, de harses inslaan en het "zwart" wat betreft Black Friday, ik zag beelden uit Amerika, vreselijk.
Mensen die elkaar onder de voet lopen vanwege een koopje.

Als bijna beroepsmatige koopjesjager weet ik dat de helft van die zogenaamde koopjes helemaal geen koopjes zijn. Ik noem het het Kijkshop effect. Winkelprijs is zoveel, Kijkshop prijs zoveel en dat zijn vaak wel erg verdachte aannames.

Natuurlijk is het handig, als je een aankoop ingedachte hebt en al prijs in de gaten hebt gehouden dan je slag te slaan, niks mis mee.

Zelf kan ik er zwartgallig van worden (mits ik nog een galblaas had) te vernemen dat mister Mindfuck veel bedrijven helpt om met onze mind te fucken.
Wij maken zelf geen keus. We willen dit en moeten dat en denken recht te hebben op.

Maar met een beetje weldenkendheid en wie weet een tikkeltje Calvinistische inslag kom je best een eind.

Voorlopig is voor mij de Black Day van het jaar de dag van het regeerakkoord, en in januari krijgen we Blue Monday.  Laten we die overzeese ongein maar vergeten. Het is een bubble.